bunaldığınızda...

Yeşil Üye

Bir zamanlar bir psikoloji kitabinda okudugum bir bölüm vardi...
Hayatin ve getirilerinin kiymetini anlamak için tavsiye edilen bir
metod vardi içinde.. Deniyordu ki; "arada bir, çok bunaldiginizda,
hayatin sizin için çekilmez hale geldigini düsündügünüzde kendinize 10
dakika ayirin ve kendi cenaze töreninizi düsünün"... Cümleyi ilk
okudugumda çarpilmistim... Ben girisin akabinde pozitif bir gelisme ve
tavsiye bekliyordum... Ama "kendi ölümümüzü ve cenazemizi" düsünmemiz
tavsiye ediliyordu... Tüylerim diken diken oldu ve yazarin
saçmaladigini düsündüm o an... Ama önyargi düsmani biri olarak okumaya
devam ettim... Diyordu ki; " bunlari düsündügünüzde dünyadaki
yerinizi,dünyayi terkettiginizde olusacak boslugu,sevdikleriniz ve sizi
sevenler için öneminizi anlayacaksiniz. Özellikle insanlarin sizin için
neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiginizi hissetmeye
çalisin... O andan geriye dönme sansiniz olmadigini, hayat denen
kredinizin bittigini ve onlara yanit verme sansiniz olmadigini
düsünün... Tekrar sarilma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittigini
hissedin... Dünyadaki küslüklerin, ayriliklarin, kavgalarin yaninda bu
acinin ve geri dönülmezligin korkunç çaresizligini yasayin... Birakin
caniniz yansin, birakin alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz... Orada,
o musalla tasinda düsünün kendinizi... Seyredin su an çevrenizde
olanlarin yüz ifadelerini... Akillarindan ve yüreklerinden geçen
cümleleri hayal edin...

Kitaba devam etmeden biraktim kenara ve gözlerimi kapatip aynen düsünmeye
basladim... Esimi, oglumu, annemi, babami, kardeslerimi ve diger tüm
çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... birer birer
yerlestirdim tabutumun çevresine hepsini...Hayatimda çok nadir bu kadar
canim yanmisti... görüyordum iste "babaaaa..." diye aglayan biricik
oglumu... Esim kucaginda "aglayan emanetimle" ayakta durmaya çalisiyordu
perperisan... Koca çinar babacigim, belli belirsiz dualar okuyordu, o
gözümden hala gitmeyen vakur durusuyla... Annem, cigerinden bir parça canli
canli koparilmis gibi hem içine hem disina akitiyordu gözyaslarini...
Kardeslerim, akrabalarim "çok erken gitti, doyamadi ogluna.."diyordu aciyan
ses tonlariyla... Ve dostlarim... Onlar da saskindi... Bazisi "daha dün
birlikteydik, nasil olur.." diyordu... Bunlari seyredip onlara "hayir
ölmedim, burdayim.." demek istedim hayal oldugunu unutup... Sonra anladim
yazarin ne demek istedigini daha devamini okumadan kitabin...

Farkindalik önemli bir kavramdir psikolojide... Belki de hiç aklimiza
gelmeyen ve gelmeyecek bir farkindaligi göstermek istemisti yazar...
Ben o gün kurdugum o hayalle, canimin tüm yanmasina ragmen YENIDEN
DOGDUM... Bilgisayar diliyle "format attim hayatima"... Sahip
olduklarimin farkina vardim ve hala nefes aliyor oldugum için
sükrettim... Gözlerimi açtigim anda o kötü ve aci sahne bitmis, oyun
perde demisti... Peki ya hayal degil de,gerçek olsaydi ve perde bir
daha açilmamak Üzere kapansaydi... Iste bu final bu yaziyi buraya kadar
okumaniza degmis olmali... Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamini
getirirseniz buna deger bence... Ben bu aksam melankoligim ve biraz
abartmis olabilirim... Hani sanatçi ve sairiz ya ondandir belki...
Bence bu yaziyi sadece okuyarak birakmayin... LÜTFEN ARADA BIR,
BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN, DÜSÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇIRIN...
Ölümün kime ve ne zaman gelecegini Yaradan' dan baska bilen yok... Iste
bu yüzden hazir yasiyorken ve nefes aliyorken yapabileceklerinizi
yapin, ertelemeyin... Bilerek - bilmeyerek kirdiginiz kalpleri tamir
edin... Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayirin...
Biraz Hincal abi tarzi olacak ama, sevginizi ve
verdiginiz degeri haykirin onlara is isten geçmeden... Ve en
önemlisi;
VERDIGI -VERMEDIGI, ALDIGI - ALMADIGI HERSEY IÇIN, TEKRAR TEKRAR
SÜKREDIN YÜCELER YÜCESI YARADAN'A..... alıntıdır..

Sponsor üye